شبیه یک گیاه

که جای جان با طراوتش درون خاک نیست

ولی به پای کم ترین زیر پای خود نشسته است

چون میان قلب او نهاده پا

بمان تو پای من

بمان که یک گیاه

رشد می کند

شکوفه می دهد

بار می دهد

به پاس این وفا

پس اگر جه لایق تو نیستم

بمان گلم به پا من

به پای من تمام باد های بعد از این گلم

از چه این چنین شاد و پر طراوتی سیب سرخ آتشین در نگاه من؟ چرا؟ جز برای این که نور گرم مهر من تو را رسیده روز و شب مدام؟ جز برای این که خاک در فراق تو نشسته بر سرم کرده آن نهال را این درخت؟ جز برای این که آتش خیال من کرده ترش و تلخی تو را همچو قند؟ جز

ماهی. ماهی که لیز میخوری ز دست پلنگ هر